ei

Lijdende eieren

Ik kan het nog steeds niet geloven.
Al in de winkel startte het gevoel van verantwoordelijkheid. Voorzichtig pakte ik het bakje vast en opende het dekseltje. Daar lagen ze, zes bruine scharreleitjes van de op biologische wijze verzorgde in- en uitloopgraskip. Zorgvuldig inspecteerde ik ieder eitje op breuken of rare vlekken. Maar niets van dat alles. Deze zes eitjes waren perfect. Zachtjes legde ik het grasgroene doosje in mijn mandje. Bij iedere boodschap die ik aan mijn mandje toevoegde, lette ik goed op dat het eierdoosje niet geraakt werd.
Bij de kassa keek ik het kassameisje dreigend aan. Oh wee als ze mijn eitjes wat zou aandoen! Ze leek mijn blik te begrijpen en ging uiterst voorzichtig met het doosje om. Het leek zelfs of ze een klein aaitje over de deksel van het doosje gaf, voordat ze het op de lopende band zette.

Op weg naar de auto hield ik het doosje in mijn hand, zodat het niet zou stoten tegen flessen of andere harde materialen in mijn boodschappentas. Aangezien ik nogal onhandig kan zijn en me kan stoten tegen een autoband, kan struikelen over een stukje kauwgom of regelmatig met mijn kruis tegen een paaltje aan loop (gelukkig ben ik geen man…), was ik extra oplettend voor dit soort hindernissen. Maar ik sloeg me er wonderlijk soepeltjes doorheen.

Toen ik in de auto wegreed, stonden de eitjes veilig geparkeerd tussen twee AH-boodschappentassen en de zachte veiligheid van de bijrijdersstoel. Even overwoog ik de gordel om het doosje te doen. Maar dat ging me dan om de een of andere reden weer net wat té ver. Misschien werkte het wel averechts. Want stel je voor dat de gordel té strak zat en het de eitjes zou pletten. Noooooo…

Onderweg naar huis vermeed ik angstvallig iedere hobbel en bobbel in de weg, ontweek ik scherpe bochten en zorgde ik ervoor dat hard remmen niet nodig was. Zelfs mijn snelheid paste ik aan. De gebruikelijke 65 km/h werd een nette 40. Ondanks deze bejaardengang was het toch één van mijn meest spannende autoritjes. Ik had immers een echte missie: deze eitjes moesten heelhuids/-schils thuiskomen!

Eenmaal thuis aangekomen stapte ik uit de auto, pakte ik het eierdoosje voorzichtig op van de stoel en gaf het een ereplaatsje in mijn handtas. Gezien de hoeveelheid troep en scherpe dingen die mijn handtas normaal bevat, had dit een heus risico kunnen zijn. Gelukkig had ik snel alle dingen vanuit mijn tas op de achterbank gestort. De troep was van latere zorg. Mijn zes bijna-kindjes hadden nu al mijn aandacht nodig.

En wat er toen gebeurde… ik weet het nog steeds niet. Was het de bovenbuurman die me afleidde met zijn vriendelijke ‘hoi’ (die man zegt normaal nooit wat, dus verbazing alom), had ik het onbewust toch te druk met mijn andere boodschappen (kan het me niet voorstellen, hoe kunnen een familiezak M&M’s, een bus slagroom en drie blikjes tonijn nou belangrijker zijn?), schopte die kleine net toevallig a la ‘kick it like Beckham’ of was het gewoon een vlaag van zwangerschapsverstandsverbijstering?

Het enige wat ik een paar angstige seconden later na het openen van het eierdoosje wist was dat drie van de zes eitjes niet meer waren… Ze lagen roerloos op de grond en als in slowmotion droop het eiwit uit de eierschillen en sijpelde daarna door het doosje heen op de straatstenen. Ik kon wel janken. En dat deed ik ook. Heel hard en zielig. De buurman keek me wat ongemakkelijk aan, keek vervolgens veelbetekenend naar mijn bolle buik en liep toen licht hoofdschuddend door. Je hoorde hem denken: ‘Zwangere vrouwen….’ De eikel. Alsof dat er wat mee te maken had!

Voor wat het nog waard was, heb ik de nog intacte eitjes mee naar binnen genomen, ze afgewassen en ze netjes naast elkaar in de koelkast gelegd. Omdat ik deze drie niet nog eens een tweede trauma wilde bezorgen, heb ik ze nooit meer durven opeten. Ze liggen er dus nog steeds. Noem me gestoord, maar ik zou durven zweren dat ik ze nu nog hoor roepen naar hun drie vergane vriendjes.

*Dit korte verhaal schreef ik in 2006, toen ik zwanger was van Elisa. Hyves was toen helemaal in en ik plaatste regelmatig verhalen op mijn account. Net kwam ik dit verhaal weer tegen en hierbij deel ik het met jullie!

1 thought on “Lijdende eieren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.