Ik heb het onder de knie

knie operatie

Mijn linkerknie en ik gaan ver terug. Logisch, zou je denken. Iedereen wordt toch geboren met knieën? Klopt, maar je moet maar net geluk hebben met de ‘klik’ die er tussen jou en je knie is. Jaren gingen we prima samen. Totdat ik op mijn 12e van een paard viel en in de sloot belandde. Paard bovenop me, ik out in de sloot; een bizarre ervaring. Na een paar seconden kwam ik bij en klom ik de sloot uit, me ondertussen afvragend waarom ik zo wazig zag. Ik liep linea recta de weg over, ons huis binnen en richting badkamer. De spiegel gaf antwoord op mijn vraag: mijn hele hoofd en ogen zaten onder de modder. Nadat ik weer schoongewassen in de woonkamer zat, zag ik een grote bobbel boven mijn knie. Het deed wel zeer, maar het zou wel weer overgaan met een paar dagen. En dat klopte inderdaad. Wat niet overging, was de steeds terugkerende pijn in mijn knie. Soms was het tijden weg en dan ineens was het weer terug. Als ik lang gelopen had bijvoorbeeld. Het zeurde wat en voelde niet fijn. Maar het ging vervolgens ook weer weg. Ook had ik slotklachten, als ik door mijn hurken ging, kwam ik daarna vaak niet meer omhoog. Dan zat mijn knie ‘vast’ en die ging alleen los als ik hem bewoon. Dan klonk er een flinke ‘knak’ en kon ik weer verder. Ik ben er nooit mee naar een arts gegaan, ik weet eigenlijk niet waarom niet. Het was iets ‘dat bij mij hoorde’. Ik had een blessureknie, punt. Zoiets.

Afgelopen januari deed ik met Elisa thuis een half uurtje pilates en daarna kwam er een vrolijk liedje en deed ik een rare dansmove. Dat had ik beter niet kunnen doen. Mijn knie protesteerde, liet zes keer een nare ‘knak’ horen en vervolgens gaf hij er de brui aan. Ik had pijn, kon niet meer lopen en niet veel later was mijn knie dik en stijf. Auw. Ik strompelde weken door en dacht dat het wel weer over zou gaan. Dat klopte inderdaad. Drie maanden later wandelde ik achter de buggy door de stad. En weer ging het mis. Weer die enge ‘knak’-geluiden en weer kon ik vervolgens niet anders dan het dichtstbijzijnde stoeltje opzoeken, bijkomen en vervolgens strompelend naar huis.

‘Of ik niet eens naar de fysio moest’, opperde een collega. F*ck ja, goed idee. Dat deed ik en die had al snel door dat er iets niet in de haak/knie (haha) was. Hij adviseerde me naar een orthopeed te gaan, want waarschijnlijk zou de meniscus kapot zijn. De huisarts verwees me door en na weken wachten kon ik terecht in het Martini. Er werden röntgenfoto’s gemaakt en daarna was een MRI nodig. Weer weken wachten, MRI, en jawel, de meniscus was verticaal gescheurd, de ‘bucket handle scheur’. Met een kijkoperatie zouden ze dit kunnen repareren en weer weken later kon ik terecht. Dat was gisteren. Wat een happening, zo’n dagbehandeling en operatie. Daar ga ik een apart blogje aan wijden. Vandaag lig ik met mijn pootje omhoog. Lopen gaat nog niet, buigen en strekken ook niet. Ik heb vanmiddag wel even een rondje met krukken buiten gelopen. Heerlijk!

Al met al ben ik maanden, van mei t/m oktober, beziggeweest om van een doorverwijzing naar een operatie te komen. Geduld is niet mijn beste eigenschap, al realiseer ik me dat er mensen zijn bij wie de hulp veel acuter nodig is. Het wachten is in ieder geval ‘beloond’ met de operatie en ik hoop van harte dat ik na het herstel geen pijn en slotklachten meer heb. Of mijn ongeluk op mijn 12e en de blessures van dit jaar met elkaar te maken hebben, kon de orthopeed ook niet beantwoorden. Wel vindt hij dat mijn kraakbeen van het bovenbeengewricht en de knieschijf iets te versleten is voor iemand van mijn leeftijd. What can we do… Mijn moeder heeft een paar jaar geleden een nieuwe Terminatorknie gekregen vanwege versleten kraakbeen en intense pijnklachten. Mogelijk ben ik op een dag ook aan de beurt. Maar dat is in de toekomst kijken en dat beheers ik niet. Van de orthopeed moet ik voortaan voorzichtig met mijn knie zijn en geen ‘rare’ sporten meer doen zoals hardlopen of andere sporten waarbij de knie steeds aan schokbreking moet doen. Doordat er een flink stuk meniscus verwijderd is tijdens de operatie, is mijn knie minder goed bestand tegen schokken en aan mij de eer om daar verstandig mee om te gaan. Hopelijk leven mijn knie en ik dan nog een lang en gelukkig leven! 🙂

Dit vind je vast ook leuk

1 reactie

  1. Hello Natas.

    De tranen staan in mijn ogen, wat heb je dat mooi geschreven.

    !2 jaar, het lijkt wel gisteren, en dat we toen er niet mee naar

    de dokter gingen.
    Je hebt al die tijd last gehad, de ene keer meer, dan de andere keer.
    Je werd het zat, en altijd maar die pijn, dus er achter aan, en nu is
    het al gebeurd, uit kijken voor schokdrempels, je mag niet meer
    hardlopen, wat je zo leuk vind.
    Ik hoop dat de rest van je leven, geen pijn aan de knie, en niet dat je nu
    al een kunstknie moet, doen ze trouwens niet eens, als je zo jong bent.
    Natasja, hou de moed er in, en het komt wel goed.

    Beterschap, en de groetjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *